Superman: Up in the Sky #3

Recenzja

Numer trzeci „Up in the Sky” to jedna z bardziej intensywnych odsłon serii – Tom King tutaj nie idzie na uproszczenia. Pierwsza część – wizje śmierci Lois Lane – jest niemal koszmarem: Superman, który zwykle ratuje świat, teraz musi zmierzyć się z czymś, na co nie ma siły, a co wydaje się banalne – przerwa w połączeniu, brak odpowiedzi, zwykła technologia. To, co King robi dobrze, to pokazuje, że nawet najpotężniejsza istota może stać się niewolnikiem własnych lęków i że heroizm to nie tylko walka z wrogami, ale także opanowanie strachu, gdy nic nie idzie po twojej myśli. Wizje są gwałtowne, mroczne, momentami wręcz brutalne w ujęciu emocjonalnym; to, co normalnie byłoby dramatem przeciętnie spektakularnym, dzięki ilustracjom Kuberta nabiera ciężaru i autentyczności.

Druga część natomiast balansuje ton – wojna, żołnierze, chaos, ale również momenty ciszy, solidarności i refleksji. W zestawieniu z pierwszą częścią, opowieść w warunkach wojny jest jak lustro: pokazuje, że zagubienie, utrata pamięci, brak pełnej kontroli nad sytuacją nie wykluczają bohaterstwa. Sgt. Rock jako postać historyczna i mitologiczna w świecie DC staje się przewodnikiem i punktem odniesienia dla Supermana – nawet jeśli Clark nie ma pełnej wiedzy o sobie, jego moralny kręgosłup i empatia pozostają.
Artystycznie numer jest znowu na wysokim poziomie. Andy Kubert wraz z tuszem Sandry Hope i kolorami Brada Andersona tworzy obrazy, które potrafią być zarówno duszne i klaustrofobiczne (część z oczekiwaniem na połączenie), jak i epickie (sceny wojenne). Szczególnie udane są splash-panele z dramatycznymi wizjami Lois – przemoc, zagrożenie – oraz kadry wojenne, w których kamera zbliża się na oczy, rysy twarzy, strach, zdeterminowanie. Barwy znowu służą narracji: chłodne tony, cienie vs światło, momenty krwi i pyłu.

Mimo wielu zalet, komiks nie jest bez wad. Pierwsza część – choć emocjonalnie silna – momentami balansuje na granicy nadmiernego dramatyzmu i przesady, zwłaszcza że wizje są tak różnorodne i czasami bardzo brutalne, że może to kłócić się z tonem reszty serii. Czytelnik może poczuć się zmęczony natłokiem czarnych scenariuszy – zwłaszcza bez wyraźnej ramy czasowej pomiędzy wizją a rzeczywistością. Ponadto, historia wojny, choć poruszająca, chwilami wydaje się być wstawiona trochę na siłę – motyw amnezji i podróży w czasie służy przede wszystkim kontrastowi emocjonalnemu, ale nie zawsze rozwija temat głównej misji – odnalezienia Alice – co sprawia, że wątek główny zdaje się odsuwać na bok. Nie wszyscy czytelnicy mogą zaakceptować taki fragmentaryczny sposób prowadzenia fabuły – w tym, że wiele numerów to esej o emocjach i lękach, a nie ciąg dalszy akcji.

Ogólnie jednak „Superman: Up in the Sky #3” to bardzo ciekawa lektura. To numer, który oddziałuje nie tyle przez widowiskowe starcia, ile przez psychologiczny ciężar, przez pokazywanie, że bycie Supermanem oznacza dźwiganie nie tylko fizycznych ciężarów, ale też lęków, obaw, odpowiedzialności, które nie znikają nawet, gdy dysponuje się potężną mocą. Dla tych, którzy chcą zobaczyć postać w pełniejszym świetle – nie tylko superbohatera, ale człowieka, który mimo wszystko stara się być lepszym – ten zeszyt daje mnóstwo materiału do przemyśleń. Oceniam go na 3,5 / 5 – silny w emocjach, imponujący w warstwie graficznej, ale miejscami przegadany i lekko rozproszony pod względem fabuły.

Nasza ocena: Autor: Elwi99